Beschrijving van de stukken 26-06-2022

Gounod dankt zijn huidige roem aan de opera Faust en aan een overbekend Ave Maria. Hij liet echter veel meer na. Fanny Mendelssohn (die Gounod kort in Rome ontmoette) beschreef Gounod als een figuur met heftige stemmingswisselingen, variërend van prikkelbaar, uitbundig en charmant tot beschouwend, afstandelijk en spiritueel. Hoe romantisch is dat? In Leipzig ontmoette hij Felix Mendelssohn (Fanny’s broer), die Bach voor hem speelde op het orgel van de Thomaskerk. Mendelssohn adviseerde Gounod om zich nogmaals (?) aan een symfonie te wijden. Volgens Mendelssohn kon Gounod dat beter doen dan zijn tijd te verspillen aan het verhaal van Faust. Gelukkig voor de muziekgeschiedenis volgde Gounod het eerste advies op en negeerde hij het tweede. Het is niet duidelijk in hoeverre Gounod toen al iets van zijn eerste symfonie had gecomponeerd. De discussie met Mendelssohn doet vermoeden dat Gounod al iets op papier had staan. Hoe dan ook, Gounod’s zonnige Eerste symfonie is een mooie aanvulling op de vergelijkbare bijdragen van Mendelssohn en Schubert

 

Uit de brieven van Mozart aan zijn vader weten we dat hij in 1778, tijdens zijn verblijf in Parijs, een Sinfonia concertante schreef voor fluit, hobo, hoorn, fagot en orkest, voor een kwartet blazers dat eveneens in die stad verbleef. In die tijd was het schrijven voor een groepje instrumenten en orkest zeer inzwang. Het gesigneerde manuscript van Mozart is echter verdwenen, en daarmee elk spoor van het werk.

In de negentiende eeuw verscheen er, in manuscriptkopie, een Sinfonia concertante in Es groot voor hobo, klarinet, hoorn, fagot en orkest, dat van Mozart zou kunnen zijn. Ondanks het verschil in partituur, werd dit stuk geïdentificeerd met de Paris Sinfonia concertante, waarvan men dacht dat het verloren was. Hoewel lang werd gedacht dat het echt was, zijn er de laatste vijfentwintig jaar ernstige twijfels gerezen over de authenticiteit ervan, niet alleen met betrekking tot de partituur van de solopartijen, maar ook met betrekking tot de orkestratie.

De reconstructie van Robert Levin gaat ervan uit dat de set solopartijen in wezen echt is, maar werd herschreven voor andere instrumenten door een onbekende arrangeur die de fluitpartij voor hobo en de hobopartij voor klarinet herschreef. Volgens Levin zijn de orkestpartijen echter onecht. In zijn reconstructie heeft hij het in de brieven van Mozart genoemde solokwartet (fluit, hobo, hoorn en fagot) gereconstrueerd en nieuwe partijen voor het orkest geschreven. Levins grondige analyse van Mozarts stijl en grondige kennis van zijn manier van componeren hebben hem in staat gesteld deze reconstructie te riskeren. Het stuk is momenteel erg geliefd bij blazers.

De Symfonie nr. 85 is een symfonie in bes groot van Joseph Haydn, voltooid in 1785 of 1786. Het is de vierde uit zijn Parijse symfonieënreeks, die hij schreef in opdracht van graaf d'Ogny. De symfonie is ook gekend onder de naam La Reine (Frans voor De Koningin), die verwijst naar Marie Antoinette (toentertijd de koningin van Frankrijk)

Symfonie nr. 1 in Es majeur, KV 16, is een symfonie van Wolfgang Amadeus Mozart. Hij schreef het stuk in 1764 op 8-jarige leeftijd in Londen. Was op bezoek bij Johann Christian Bach.

Telemann  De Suite in G, La Bourse is een bewerking van de vierde partita uit zijn Kleine Kammer-Musik uit 1716, die gecomponeerd werd in Frankfurt am Main. In 1728 orkestreerde hij de zes partita’s. Een korte verrassende vioolsolo in de vijfde aria geeft een verrassende wending in het achtdelige werk. Fijn, deze variatie want op de duur wordt de combinatie van 2 hobo’s en een fagot als hoofdinstrumenten wel wat monotoon.

Water Music of Wassermusik (HWV 348, 349, 350) is een van de bekendste composities van Georg Friedrich Händel. Het is een suite van een aantal korte stukken voor orkest. Water Music werd voor het eerst uitgevoerd op 17 juli 1717 tijdens een boottocht van koning George I van Groot-Brittannië op de Theems.

Petit symfonie Schubert:Het klassieke blaasoctet bestond uit paren hobo's, klarinetten, fagotten en hoorns. In deze Little Symphony zijn twee fluiten opgenomen om het ensemble een breder bereik en een briljantere top te geven. De eerste drie delen zijn van de Fünf Klavierstücke (1818) en het vierde deel is van de piano vierhandige versie van de ouverture in Italiaanse stijl in C (1817). De muziek is zachtaardig, goedaardig en rijk aan de vertrouwde Schubertiaanse kwaliteiten van gracieuze melodische uitvinding en harmonische elegantie.

Celloconcert in D groot van Tartini Giuseppe Alessandro Ferruccio Tartini (Pirano8 april 1692 - Padua26 februari 1770) was een Italiaanse componistmuziekpedagoog en violist. Hij was de zoon, het vierde kind, van Giovanni Antonio Tartini en zijn echtgenote Caterina Zangrandi. Tartini was een in heel Europa gevierd vioolvirtuoos en de oprichter van de zogenoemde Paduaanse school. Als violist lag hij aan de basis van de moderne strijkstoktechniek en was hij mogelijk de eerste die de combinatietoon ontdekte. Hij behoort met Antonio Vivaldi tot de belangrijkste vertegenwoordigers van het vioolconcert in de Italiaanse barokmuziek.